Helmondse Schaakclub

Verslagen van HSC B

 

 

Ronde 1 (12 oktober): RDS A - HSC B (door Retze Faber)

RDS A – HSC B, we komen hier toch niet om te dammen???

Lieve mensen, we schrijven 12 oktober 2026 en het het is een belangrijke avond in schaakland. De toppers van ons avond A-team verschijnen vanavond in Eindhoven om het op te nemen tegen een team met een heuse IM in hun midden en wij – de tobbers van het avond-B-team – mogen aantreden tegen een team van strijders uit Sint-Oedenrode. Dit team heeft vorig jaar hun divisie gewonnen en mag het nu in ons territorium gaan proberen. Gaat het ze lukken om op dit hogere niveau mee te doen, waar de lucht ijdel is en de schaakkennis enorm? Ik ga het u eens even uit de doeken doen...

1945u – ik ben als enige en eerste van ons team gearriveerd op de speellocatie en schiet meteen in een halve hartstilstand. Zoals menige, ook-typisch-half-autistische lezer zal herkennen, is een schaker gewend aan dezelfde patronen en verwachtingen. Dus toen ik een heel aantal mensen aan damborden zag zitten, raakte ik natuurlijk in paniek en wilde alweer rechtsomkeert maken of dan toch in ieder geval een glas jonge jenever aan de bar drinken om van de schrik te bekomen.

Maar gelukkig trok verderop in de ruimte een set schaakborden mijn aandacht en aan een van die borden zat de teamleider van onze tegenstander. Dit was de uitermate gezellige en spraakzame Martin en hij vertelde me dat RDS een van de drie nog resterende dam- en schaakclubs in Nederland is. We waren dus op een bijzondere club bekend en ik moet zeggen dat ze ook een mooie speellocatie hebben met (en dat horen jullie graag) sympathieke prijzen voor de versnaperingen.

Om een paar minuten voor 2000u kwam de rest van ons team ook aan de start verschijnen en klokslag 20u werden de klokken aangezet. Stilte en serieusheid staat bij Sint-Oedenrode hoog in het vaandel, want vanuit (ik wil zeggen de damhoek, maar dat is dan de schaker in mij) diverse kanten werd er hard ssssttt en dergelijke geroepen toen we nog even door wilden keuvelen. Maar ja – er stond ook veel op het spel!

Bord 3 – een nooit vertoond gambiet

Aan bord 3 mocht Pascal het met wit opnemen tegen Bert de Laat. Ik realiseerde me meteen dat ik Pascal nog nooit met wit had zien spelen om de een of andere reden, maar nu kon ik dat eens gaan aanschouwen.

Ik was enorm verbaasd dat ik hem zag starten met het relatief rustige Italiaans, maar gelukkig liet Pascal al redelijk snel zijn ware aard zien door pardoes zijn g-pion zonder enige aanleiding voor zijn koning vooruit te schuiven. Eenzaam ging die pion in het middenspel gewoon een aanval inleiden had hij besloten.

Thematisch ging zijn tegenstander echter in het midden in de counter met zijn paard, maar daar gaf Pascal geen fluit om. Pascal had namelijk voor de verandering eens geen gambiet gespeeld, dus er moest geofferd worden! En hij gaf dus gewoon zijn pion op c2 met tempo op, tja want YOLO hè.

In ruil daarvoor ging hij meer en meer stukken naar de koningsvleugel verplaatsen en zijn tegenstander liet zijn stelling in paniek maar openbreken. Een kolfje naar de hand van onze strijder natuurlijk en niet veel later was de eerste overwinning voor ons genoteerd. Het was 0-1 in ons voordeel.

Bord 4 – Bong cloud op zijn Pauls

Laat het niet gezegd zijn dat Paul niet met de tijd mee gaat. Niet al te lang geleden hebben Magnus en Hikaru de trend ingezet om de koning in de opening naar voren te schuiven en Paul heeft dit natuurlijk ook op de een of ander manier opgepikt.

Nog niet lang in het middenspel besloot hij dit met zwart dus ook te doen en schoof zijn koning naar e7. Wonder boven wonder stond ie daar nog veilig ook, ook al stonden er toch behoorlijk wat zware stukken op de d-lijn.

Paul leek zowaar nog een aanval op de damevleugel op te zetten, waar zijn tegenstander gerokeerd stond, maar dat werd netjes door zijn Gegner gepareerd door zelf via de koningsvleugel binnen te vallen.

Het was blijkbaar dermate complex dat de kemphanen door de bomen het bos niet meer zagen en ze besloten de strijdbijl te begraven.

Het was ½-1½ in ons voordeel.

Bord 3 – strategisch voordeel over de opper-strateeg

Ik moch zelf aan de slag op bord 3 tegen voormalig Stratego-wereldkampioen Johnny van Geffen. Nu jullie dachten dat de schaken de meest nerderige sport aller tijden is – nou dan heb ik nieuws voor jullie! Ik denk dat stratego misschien nog wel erger is – je schijnt dit namelijk dus ook met klokken te kunnen spelen en het kan zelfs in remise eindigen! Ik kan me van mijn jeugd alleen herinneren dat het in vechtpartijen kon ontaarden, maar Johnny heeft hier tegen mij letterlijk een boekje over open gedaan. En hij heeft er ook nog een boek over geschreven (ISBN: 978 90 901 9648 0) voor de liefhebber.

Een grappig detail was dat hij in een van zijn wedstrijden op het WK een partij speelde waar hij en zijn tegenstander letterlijk 40 zetten op en neer aan het schuiven waren zonder iets te doen! En toen kwamen ze remise overeen! Rob zal dus meteen zeggen dat dit een goede sport voor Giri is...

Enfin, even naar mijn partij, want dat is toch ook belangrijk.

Ik speelde een Siciliaan en al snel merkte ik dat mijn tegenstander de positionele ins- en outs van mijn variant niet helemaal tot in de finesses beheerste. Ik pakte dus het centrum (de beroemde en geliefde d5-break) en niet veel later forceerde ik een ruil naar een zwarestukkeneindspel, waarvan ik dacht dat ik een stuk beter stond. Stokvis vond dit bij de na-analyse overigens nog steeds gelijk, maar ik vond het zelf wel prettig spelen. Mijn tegenstander vond in dat eindspel niet meer de strategische zetten die hij nodig had en ik was natuurlijk niet van plan om 40 zetten op en neer te schuiven, mijn lieve vrienden. Dus al snel wist ik de stelling om te zetten naar een eindspel met een pion meer met een mobiel centrum en een stuk of vijf zetten later was het gedaan.

Het was ½-2½ in ons voordeel

Bord 1 – dynamiek en imbalans

Jean-Paul vertegenwoordige ons op bord 1 tegen de teamleider van RDS, Martin van Driel. Martin speelt ook in Amsterdam, waar JP ook wel eens bij de Raadsheer meedoet, dus dit zal wellicht niet de laatste onderlinge partij zijn.

JP ging zoals gebruikelijk weer eens met dik hout van start. Dit keer met een wing gambit tegen het Siciliaans. Hij kwam in een wat minder gebruikelijke variant terecht en die leidde ertoe dat hij zowat al zijn stukken naar de linkerkant van het bord ging verplaatsen. Omdat ik links van hem zat vroeg ik me af, of dit expres was zodat ik de stelling beter kon zien, of dat dit gewoon schaaktechnisch beter was? Ik ben er nog steeds een beetje pardoes over.

Zijn tegenstander had aan het begin van het middenspel rokeerrechten verloren, maar leek zich toch redelijk staande te houden, tot ik allerlei geluiden rechts van me hoorde. Het ene na het andere stuk werd geruild en hardhandig aan de kant gesmeten! Toen de kruitdampen waren opgetrokken bleef JP met een toren en drie pionnen achter en zijn tegenstander met een loper en 6 pionnen. Twee van die pionnen waren echter (en gelukkig) een onmiddellijke prooi voor de hongerige toren op de 7e rij en er bleef een technisch gewonnen eindspel over.

Maar technisch gewonnen betekent niet altijd gewonnnen natuurlijk.

Maar om jullie niet langer in spanning te houden – in dit geval liet onze topper het natuurlijk niet uit zijn handen glippen.

½-3½ in ons voordeel!

Inmiddels was het al laat geworden en was er niet al te veel tijd meer over. Gelukkig was Johnny nog bereid gevonden om wat verhalen uit het Stratego-leven te delen – tot ons aller genoegen – en daarna gingen we huiswaarts om deze avond nog eens in onze dromen na te beschouwen.

Met dank aan RDS voor de gastvrijheid!

RDS A (1768) HSC B (1925) ½-3½ 
Martin van Driel (1763)  Jean-Paul Fransen (2079)  0-1 
Johnny van Geffen (1835)  Retze Faber (1958)  0-1 
Bert de Laat (1745)  Pascal Boudewijns (1920)  0-1 
Bart Driesten (1730)  Paul Sanders (1743)  ½-½ 

 

 

Ons clublokaal